Spoken zien

Nieuwe zaal, nieuwe productie
van De Lindespelers

Door Lucie Brouwers

Voor het eerst betreed ik de nieuwe theaterzaal van Ons nieuwe Klooster. Wat meteen opvalt, is dat er geen verhoogd podium is, maar ik mis het niet. Op het podium een tafel en 4 stoelen in de entourage van een naargeestig kasteel. De portretten van voorgaande generaties kijken neer op wat zich daar letterlijk en figuurlijk gaat afspelen. Het publiek nestelt zich in de nieuwe stoelen die omhooglopen, met lichte stijging. Hier gaat het spook van Canterville rondwaren. Een angstwekkend gegeven met het recente Halloween nog vers in het geheugen. Ik zie het stuk op zaterdagavond.

Bron
De nieuwe productie van De Lindespelers is losjes gebaseerd op de novelle van Oscar Wilde, ‘Het spook van Canterville’, dat als een serie verscheen in een tijdschrift en oorspronkelijk niet bedoeld was als toneelstuk. Het was een parodie op het geliefde genre van de gothic novel van die tijd (1887). De toneelversie van De Lindespelers vertaalt het oorspronkelijk verhaal naar de hedendaagse tijd, waarin de tieners zich beklagen over de afwezigheid van wifi.

Het verhaal
Een chique ambassadeursfamilie betrekt het oude kasteel en wordt door de eigenaar meteen gewaarschuwd voor het spook van Simon de Canterville dat er al eeuwen rondwaart. Hij heeft zijn vrouw vermoord en de bloedvlek die getuigt van de misdaad is niet te verwijderen. De vader van de familie lacht (m.i. wat te sterk aangezet) de suggestie weg dat er spoken zouden bestaan. De enige huishoudster die in het kasteel wil werken, Ms. Pringle (overtuigend neergezet door Anita Cornelissen) wordt door de familie meteen aan het werk gezet om de hardnekkige bloedvlek te verwijderen. Zij weet dat dit zinloos is en daarom gaat de familie zelf aan de slag met Spik en Span.

Het spook doemt die nacht meteen op. De geest, gehuld in zwarte lappen, is zijn menselijke eigenschappen nog niet verloren. Hij klaagt over vermoeidheid. Terwijl de tienertweeling met pesterijtjes probeert het spook dwars te zitten, vat de oudste dochter Virginia (Linda Jacobs) sympathie op voor de ronddolende man.

Na de pauze
Virginia heeft zich gehuld in een jurk uit de 18e eeuw, die blijkt van de vermoorde vrouw te zijn geweest. Daardoor valt het me nu pas op dat de portretten allemaal dezelfde man afbeelden, maar door de tijden heen in steeds modernere kledij. Het zijn de voorvaderen van de kasteeleigenaar die wel heel erg lijkt op het spook (een dubbelrol van Maikel van Herpen). Zij vraagt het spook, nu keurig gekleed als 19e-eeuwse gentleman, een modern pak aan te trekken. ‘Love is in the air’, maar hoe een affaire te beginnen met een geest? De buurman, lord Archibald (Erik Lesterhuis) blijkt een nazaat van de familie die de vermoedelijke moordenaar destijds heeft ingemetseld. De tweeling haalt nog een grapje uit door Archibald bijna te vergiftigen. Omdat het verhaal na de pauze meer vaart krijgt door de detectiveachtige aspecten, vond ik het toen boeiender worden.

Drama
Ik heb inmiddels meerdere stukken gezien van De Lindespelers en ik vond dit er niet echt uitspringen. Het spel vond ik vaak te sterk aangezet. Dat het volume van de dialogen en lachsalvo’s vaak te hard klonk, heeft wellicht ook te maken met de versterking door microfoons die de spelers droegen, terwijl er uiteraard zonder microfoons is gerepeteerd. Het kan ook een kwestie zijn van smaak en een weloverwogen keuze van regisseuse Jenny Maas. Toneel vraagt om uitvergroting, uiteraard, maar het kan ook te veel worden. De recente verhuizing, de nieuwe zaal, het zijn allemaal aspecten die het prijzenswaardig maken dat het toneelgezelschap al zo snel kon debuteren in het nieuwe pand. Al met al was het toch weer een avondvullend, vermakelijk stuk met een sober, maar functioneel decor. Ik zie uit naar de volgende voorstelling.