Latesteyn bezoekt AZC
Door Lucie Brouwers
Dinsdag 14 juli kregen de vrijwilligers van het hospice op initiatief van coördinator Eveline van der Grinten een rondleiding bij de toekomstige overburen, het nieuw te openen AZC aan de Pastoorsmast. Zeker 50 à 60 vrijwilligers hadden de uitnodiging aangenomen en drongen als schaapjes samen op de weinige schaduwplekken, want het was heet. Niet dat zij zich ongerust maakten over de komst van de nieuwe Nederlanders; het hospice heeft zich vanaf het begin van de plannen positief uitgelaten over de opvang. De mensen die werken in het hospice hebben affiniteit met hulpbehoevenden en dat impliceert ook vluchtelingen.
Wegwijzers
De groep was te groot en werd opgesplitst. Ik loop mee met locatiemanager Roger Vranken en Macha van de programmabegeleiding. De taak van Macha is vooral om de mensen voor te bereiden op hun toekomst, of deze nu in Nederland ligt of elders. Ze is de gids door het Nederlandse regelwoud. Ook stuurt ze de vrijwilligers aan waarvoor vorige week nog een oproep stond in deze krant. Die hoeven geen toiletten schoon te maken of eten te koken. De mensen die hier gaan wonen, doen dat alles zelf. Het leren van onze taal is cruciaal. Daaraan kunnen vrijwilligers een belangrijke bijdrage leveren.
De inrichting
Hoewel de camera’s en de slagbomen doen denken aan een penitentiaire inrichting, dienen die hier vooral om bewoners aan beide kanten van de slagboom gerust te stellen. Op het terrein zijn 3 hoofdgebouwen: 2 met appartementen en één dienstengebouw. Er valt binnen nog niet veel te zien: een infobalie, spreekkamers en vergaderruimtes met alvast een enkele tafel en provisorisch een stuk karton met “wc”. In de appartementen hangen al gordijnen, maar bedden en banken zijn er nog niet. Wel veel briefjes op deurposten met aanwijzingen voor verhuizers.
De appartementen zijn sober ingericht en klein. Sommige hebben meerdere kamertjes, die zijn geschikt voor grotere gezinnen. Er zijn ook éénkamerappartementen. Achter elke voordeur is in ieder geval een keukenblokje en alle hebben eigen sanitaire voorzieningen.
Er is ook rekening gehouden met de kinderen. Tussen de appartementen staat een speeltuintje, verderop een voetbal- en basketbalveld en tafeltennistafels. Er zijn zelfs 2 kindertoiletjes in het dienstengebouw. Vanaf 4 jaar gaan de kleintjes naar een basisschool in Nuenen.
Ook Gezondheidszorg Asielzoekers (GZA) heeft voldoende ruimte voor de eigen huisartsen en verpleegkundigen. Dit levert dus geen extra druk op voor de Nuenense huisartsen.
Druk
De bewoners zullen veelal van Ter Apel komen en eventueel uit centra die gaan sluiten. De druk die ontstaan is door het tekort aan opvangplekken is erg groot. Dat tekort is een gevolg van politieke beslissingen die het afgelopen decennium zijn genomen en waarbij onvoldoende rekening is gehouden met schommelingen.
In het centrum wonen straks potentiële arbeidskrachten, maar om te kunnen werken, hebben ook vluchtelingen een BSN-nummer nodig. Dat duurt helaas door de opgelopen achterstanden veel langer dan wenselijk is. Tot die tijd wordt gestimuleerd dat bewoners vrijwilligerswerk gaan doen.
Dat kan van alles zijn, van afval oprapen bij het belendende voetbalveld tot…”de tuingroep van Latesteyn kan nog wel mensen gebruiken!” roept een vrijwilliger van het hospice. In een soortgelijke opvang in Eindhoven zijn 140 van de 200 mensen aan het werk ondanks de taalbarrière.
Open dag
Er is genoeg gezegd over de 24/7-bewaking, de noodnummers en klachtenlijnen. We kennen elkaar niet, de Nuenenaren, de toekomstige asielzoekers, de reizigers op de camperplaats, de vrijwilligers en gasten van het hospice. Onbekend maakt onbemind.
26 september kan iedereen komen kennismaken tijdens de open dag. Hopelijk wordt het een feestelijk samen-zijn.
Hier wordt nog hard gewerkt aan de afronding voordat de eerste mensen hun intrek kunnen nemen. Mensen zoals jij en ik, die gelukkig niet huis en haard moesten verlaten. “Ik doneer een ongebruikte fiets,” oppert één van de vrijwilligers van Latesteyn. Goed idee! Helpt u ze ook op weg?